منتظران شهادت

مردان بي ادعا

سبكبالان — Tue, 30 Nov 2010 19:38:00 GMT

سردار شهيد حاج احمد کاظمي

بازم سلام دوست عزيز دوباره با يه مطلب تازه از حاج احمد و يه شهيد زنده ي ديگه اومدم سراغت...
بريم سر اصل مطلب دوست داري بازم ببرمت پيش شهدا مطمئنم که جوابت بله است آخه خود من هم يکي از همون کساني هستم که وقتي کسي اين سوال رو ازم پرسيد با شور خاصي گفتم بله پس با توکل بر خدا و توسل بر شهداوامام زمانم شروع ميکنم

هان اي شهيدان با خداي خود چه گفتيد ؟

هان اي دليران ناله هايي خفته گفته گفتيد؟
خواب :
مادر خواب سه تا ماهي رو ديده بود سه تا ماهي که توي يک رودخونه ميرفتند به سمت دريا .ميگفت:يکي از اون ماهي ها روي کمرش يک هلال ماه داشت،اصلا انگار خود ماه بود چون که نور زيبا و خيره کننده اي ازش به طرف آسمون پاشيده ميشد .مادر وقتي خواب را تعريف ميکرد حال و هواي خاصي پيدا کرده بود .خيره شده بود به يک نقطه نامعلوم .ميگفت هزاران هزار ماهي ديگه توي اون رودخونه بودن که با اون دو تا ماهي دنبال اين ماهي نورانيه ميرفتند يعني اون ماهي تمام ماهي ها رو داشت هدايت ميکرد به سمت دريا .مادر گفت :محسن!ميدونم که اون سه تا ماهي تو و دو تا برادرات بودين ، ولي نميدونم ماهي نورانيه کدوم يکي تون بود؟ آن وقت ها احمد چهار سالش بود. بعد ها توي جنگ وقتي احمد فرمانده لشگر نجف اشرف شد مادر گاهي ياد خوابش مي افتاد .مي گفت:اون ماهي نورانيه همين احمدم بود!

به نقل از مادر شهيد حاج احمد کاظمي

به نظرت چه جوري حاج احمد ما به اين مقام رسيد پسري که به قول خودش هيچکس نمي شناختش و تا قبل از شروع جنگ تنها مقامش اين بود که ديپلم ماشين آلات کشاورزي داشت و توي مغازه نجاري پدرش کار ميکرد ،مگه ما مثل حاج احمد ديپلم نداريم يا شايد خيلي بالاتر از ايشون توي همين دوره ي جووني به دانشگاه نرفتيم بس چرا انقدر حاج احمد از ما جلو زد و آخرش هم به قول حضرت آقا رو سفيد به ديدار معشوقش شتافت ولي ما هنوز مونديم؟ بذار يه خورده فکرمون رو باز تر کنيم تا به جواب سوالمون برسيم ...
حاج احمد از چند ماه قبل از جنگ همه چيزش رو براي جهاددر راه خدا گذاشت براي نمونه شکنجه هاي زندان ساواک رو تحمل کرد ،در به دري و دوري از خانواده رو زماني که مجبور بود براي فرار از دست ساواک به لبنان و سوريه بره رو تحمل کرد و البته از اونجا دست خالي بر نگشت و استعداد هايي رو با خودش آورد که خيلي به درد جنگ تحميلي خورد ، خلاصه بعد از جنگ زماني که فرمانده نيروي زميني و هوايي سپاه شد رفتارش رو با سرباز ها ديدي ؟که چه جوري باهاشون مثل يه دوست شوخي مي کرد يا در آغوش مي گرفتشون تا دلتنگ خونوادههاشون نشن تا حالا فرمانده اي با اين همه ابهت که تازه من به مختصري از افتخاراتش اشاره کردم ديده بودي ؟حاج احمد با اينکه خيلي فشار از بابت دوري از شهدا روش بود به اين نداي معشوقش که ميفرمايد:ان الله مع الصابرين لبيک گفت و به ديدارش شتافت.باور کن اين رو برات گفتم که بدوني شهداي ما از جنس خدا بودند باور کن اونا هم يه روزي از همه جهت مثل ما و يا حتي پايين تر از ما بودن ولي با ايمان محکمي که نسبت به حق تعالي داشتن به اين مقام رسيدن .ولي هنوز دير نشده باور کن ماهم ميتونيم مثل اونا بشيم بيا از همين امروز با الگو گرفتن از زندگي شهدا خودت رو براي خود سازي آماده کن مطمئن باش با توکل بر خدا و با توسل بر امام زمان و شهدا ميتوني اگه دوست داري امتحان کن چون من تا حالا يه خورده از راه رو طي کردم که تونستم اين وبلاگ رو بسازم و به شما هم اين حس رو منتقل کنم. پس بسم الله...

راستي دوست من تا به حال چيزي درمورد شهيد سيد مجتبي علمدار شنيدي هموني که روز تولد و شهادتش يکي بود،هموني که بعد از شهادتش يه دختر مسيحي رو مسلمون کرد،هموني که عاشق مادرش زهرا بود ، هموني که ميگن جزو يکي از 313 يار مهدي زهراست ،هموني که... به نظرت ميتونه اين هموني ها براي آقا مجتبي يا همه ي شهداي بي ادعاي ما تموم بشه؟
آره عزيز من، آقا سيد مجتبي هم مثل حاج احمد يکي از همون شهدايي بود که در زمان حياتش افراد زيادي نميشناختنش و تازه بعد از شهادتش يه خورده اسمش رنگ و لعاب پيدا کرد
راستي ميدونستي که آقا مجتبي جانباز شيميايي بوده و علت شهادتش هم همين موضوع بود آقا سيد يازدهم دي ماه 1375در بيمارستان امام خميني(ره) استان مازندران شهرستان ساري باشنيدن صداي اذان مغرب سجاده ي نمازش را با ملائک گشود و به ديدار معشوقش شتافت .

بهت توصيه ميکنم حتما داستان مسلمون شدن ژاکلين يا همون زهرا ذکرياي ثاني که

شهيد علمدار مسلمونش کرد رو بخوني تابيشتر اين شهيد عزيز رو بشناسي .

حالا ميخوام چند تا از جمله هاي زيباي ايشون رو که از توي دفتر خاطراتشون در آوردم برات بنويسم تا بدوني که شهداي ما چه جوردلي داشتن که خدا پسنديدو بردتشون تا شايد ما هم اگه لياقت پيدا کرديم ازشون ياد بگيريم تا خدا هم شايد از ما خوشش بياد و مارو با شهادت ببره...

اميرالمومنين مولاي مردان شهادت را نصيب ما بگردان

شهادت جامه را بوييدني کرد شهادت لاله را روييدني کرد

در مکتب شهادت واژه وحشت معنا ندارد

لبخند بزن بسيجي خنده گل ديدن دارد

راستي جات خالي من شب عيد غديرسر مزار سيد مجتبي بودم البته ازش عيدي هم گرفتم اون شب وقتي با پدرم و خواهرم رفته بوديم گلزار شهداي ساري يه بنده خدايي رو ديدم که چقدر عاشقانه قبر هاي اطراف مزار سيد رو مي شست و بعدش هم دست کرد توي جيبش و چند تا عکس از شهيد علمدار رو به من و خواهرم داد اون بنده خدا ميگفت که يکي از دوستان نزديک سيد مجتبي است و چند تا خاطره از اون زماني که با هم بودن رو برامون گفت اين بنده خدا حتي انگشتر شهيدعلمدار رو که خودشون توي زمان حياتشون داده بودن به ايشون رو داشت و انقدر عطش از بابت دوري از دوستانش رو داشت در جواب خانمي که اومده بود سر مزار شمع روشن کنه و به ايشون هم شمع رو تعارف کرد گفت که ما خودمون داريم ميسوزيم!...

حالا به يکي از دل نوشته هاي اين رفيق شفيق هم گوش کن ...

هوالحق تقديم به معلم اخلاقم شهيد شاهد آقا سيد مجتبي علمدار .خرابتم قناري، ببين که بيقرارم، بعد خدا و زهرا(س)، بعد

امام زمانم (عج)، جز تو کسي ندارم، دعا کن پر بگيرم، تا بيش از اين نمونم، نامردي اين مردم تو شهر غم نبينم ... يا زهرا

آره دوست من اين دفعه در مورد شهيد علمدار برات گفتم و البته بازم مطالب جديد ديگه اي هم خواهم گفت تا بدوني که حاج احمد ماهم تو زمينه ي غريب بودنش تنها نيست فقط بايد بري دنبالشون تا پيداشون کني
به نظرت واقعا چقدر ما رفتيم دنبال شهدا قبل از اينکه اونا بيان دنبال ما واقعا بعضي وقتها از خودم نااميد ميشم که چرا گوهر هاي گران بهايي مثل کاظمي ها و علمدارها و خرازي ها و همت هاوباکري هاو شوشتري ها... رو در کنارمون داشتيم وازگرماي وجوديشون بهره نبرديم.
ولي هنوز هم دير نشده ،پس بلند شو باهم ،باقدم هاي محکم، در حالي که دلمونو سپرديم به خدا و با ياري شهدابريم سراغشون ، سراغ خونواده هاشون و بهشون ثابت کنيم که شهدا زنده اند ،هنوز ياوران مهدي زهرا (عج) در صحنه حضور دارند وبا گوش به فرمان سيد علي پرچم ظهورش رابه دست حضرتش ميرسانند .انشاالله تعالي

راستي ميخوام از اين به بعد اگه تونستم چند تا از طنز هاي بچه هاي جبهه رو براتون بگم تابدوني که اين عزيزان چقدر اهل حال هم بودن ...

حالا ميخوام يکي از اين طنزها رو برات بگم تا روحيت عوض شه...

ماشين نگو تراکتور بگو !به جاي بريدن موها ،غلفتي از ريشه و پياز ميکندشان !از بار چهارم هر بار که از جا مي پريدم با چشمان پر از اشک سلام ميکردم .پيرمرد دو سه بار جواب سلامم رو داد اما بار آخري کفري شدو گفت :تو چت شده انقدر سلام ميکني ؟يک بار سلام ميکنن !گفتم:راستش به پدرم سلام ميکنم پيرمرددست از کار کشيد و با حيرت گفت:چي؟!به پدرت سلام ميکني؟اشک چشمانم رو گرفت و گفتم :هر بار که شما با ماشينتان موهايم را مي کنيد،پدرم جلو چشمام مياد و من به احترام بزرگتر بودنش سلام ميکنم !پيرمرد اول چيزي نگفت .اما بعد پس گردني جانانه اي خرجم کرد و گفت:بشکنه اين دست که نمک نداره ...مجبوري نشستم و سيصد ،چهارصد بار ديگه به آقا جانم سلام دادم تا کارم تمام شد!

راستي نظر يادت نره

ملتمس دعاي خوبان

ياران

سبكبالان — Wed, 15 Sep 2010 13:35:00 GMT

مقدمه

سلام دوست من اميدوارم از داستان آشناييم با حاج احمد لذت و بهره ي كافي رو برده باشي حالا ميخوام ذهنت رو از حاج احمدبازتر بكنم و ببرمت پيش دوستاش قرض از اين كار هم اينه كه دوست دارم هم حاجي رو بشناسي و هم دوستاي حاجي رو آخه همه ي اينها يك روح بودن در چند هزار بدن ميدوني از كجا فهميدم ؟از اونجايي كه حاجي توي همه جا بي صبرانه از اعماق وجودش از خدا ميخواست كه هر چه زودتر به ساير شهدا بپيونده .البته اينم بگم بيشتر مطالبي كه براي اين وبلاگ مي خوام بنويسم در مورد حاج احمد كاظميه ولي يه مقدارم ميخوام از دوستاش بنويسم تا

دل حاج احمد هم به اين صورت شاد بشه...

السلام اي دلسپاران بلا السلام اي راهيان كربلا

به روايت تفحصي ها :
-توي پاكت بيل يك تكه پارچه قرمز توجهم رو جلب كرد .دويدم و برداشتمش گل ها رو از روش پاك كردم .جواب سوالم بود رويش نوشته شده بود :عاشقان شهادت
به نظرت چه چيزي شهدا رو به مقام شهادت رسوند ؟
يعني ميشه ما هم بهش برسيم؟
هرگز!
خصوصيت مشترك تمام شهدا انجام واجبات و دوري از محرمات بود .
پس بسم الله
ما هم ميتونيم شهيد بشيم.....

داستان يك خواب:
- دستم رو كشيد برد پشت نخل ها گفتم :(همون جا نميتونستي بگي ؟...) دستام روگرفت و بغض كرده بود .يواش گفت: (نه حاج آقا ...تورو به خدا شما تعبير خواب بلدي ؟گفتم :(آخه ...)پريد وسط حرفم (ديشب خواب حضرت زهرا رو ديدم ...منو دعوت كرد خونشون ...)اشك هايم سرازير شد (من ميدونم توي اين عمليات شهيد ميشم.)
يعني ميشه مادرمون يه شبم بياد به خواب ما و دعوتمون كنه خونشون ...

سرفه حين شناسايي به نقل از حاج احمد:

-براي شناسايي منطقه عملياي والفجر چهار رفته بوديم غرب. شب بعد از اقامه نماز به اتفاق شهيد زينلي و شهيد صنعتكار جلو رفتيم زينلي چون مسئول اطلاعات لشگر بود اين محور رو انتخاب كرده بود ولي بنده جهت اطمينان از ضريب سلامت و موفقيت عمليات وارد محور شدم تا از نزديك اون رو بررسي كنم . زينلي سرما خورده بود وسط راه بهش گفتم اگه حالت خوب نيست نيا ولي با اعلام اينكه حالش خوب و سرما خوردگيش جزئيست همراهمون اومد چند متري عراقي ها رسيده بوديم من جلو زينلي پشت سر من و صنعتكار بعد از زينلي بود .ديدم به خودش مي پيچه . برگشتم ديدم سرفش گرفته و به زور داره خودش رو كنترل ميكنه با همه ي تلاشش يه سرفه از دهنش پريد بيرون .نگهبان عراقي متوجه شد سريع مخفي شده بدون حركت نشستيم به صنعتكار گفتم زينلي امشب كار دستمون مي ده او را به عقب ببر ولي زينلي گفت :مطمئن باش ديگه تكرار نميشه بعد در حالي كه چفيش رو توي دهنش فرو ميكرد تا صداي سرفش در نياد با ناراحتي و گلايه ازم خواست كه بمونه قبول كردم و اون هم تا آخر نفسش رو حبس كرد تا مبادا يه سرفه همه چيز رو خراب كنه .

پشت درخت سرو به نقل از حاج احمد:
بعد از عمليات والفجر چهار از سنندج قصد رفتن به كرمانشاه و از اونجا به تهران رو داشتيم .ساعت سه نيمه شب ميخواستيم حركت كنيم موقع سوار شدن متوجه شديم شهيد اربابي در جمع ما نيست تعجب كردم كه كجا رفته ؟كمي منتظر موندم نيومد به دنبالش گشتم از بقيه ي همراهانش سراقش رو گرفتم كسي اربابي رو نديده بود با خودم گفتم :نصف شبي مگه چه كار مهمي داشته كه رفته؟ كنار ديدگاه چند درخت سرو بود ديدم سرو قامتي پشت يكي از درختان ايستاده و غرق در عبادت و مشغول خوندن نماز شبه .صداي العفو العفو هاي دلنشينش چنان مجذوبم كرد كه مدتي بي حركت ايستادم و نگاهش كردم .زيباتر از گل ،خوش اندام تر از سرو، و خوش لهجه ر از بلبل زمزمه هاي عاشقانه اش گوش هر كسي را نوازش مي داد .

يكي درخت گل اندر ميان خانه ي ماست
كه سروهاي چمن پيش قامتش پستند

واقعا بعد از شهدا ما چه كرده ايم؟!

داستان يك خواب

سبكبالان — Sun, 12 Sep 2010 21:15:00 GMT

حالا ميخوام داستان خوابي رو كه خواهرم در مورد حاج احمد ديده بود رو برات بگم
تابستون سال 87بود توي يكي از همين روزهاي خدا بود كه براي يه كاري رفتم حوزه بسيج محلمون يكي از دوستام كه همون جا فعاليت ميكرد و از علاقه ي من نسبت به حاج احمد با خبر بود يه پوستر از حاج احمد بهم هديه داد .منم با ديدن اين پوستر قند توي دلم آب شد وقتي رسيدم خونه بدون معطلي زدمش به ديوار وقتي مادر و خواهرم عكس رو ديدن شروع كردن به داد و بيداد كه چرا عكس نامحرم رو زدم به ديوار فرداي اون روز وقتي صبح ازخواب بيدار شديم خواهرم با حالي گرفته و متعجب بهم گفت كه خواب حاج احمد رو ديده. بذار از اينجا به بعدش رو از زبون خودش بهت بگم
توي خواب بازم خواب بودم كه يه دفعه يه دستي از پشت زد بهم به نظر مي رسيد دست مرد بود چند بار صدام زد فاطمه خانوم بلند شو با وحشت تمام مثل آدم هاي برق گرفته نشستم تو جام و همون جا خشكم زد از ترس بهش گفتم جون مادرت ولم كن توي همين حال و هوا بودم كه يه دفعه برگشتم ديدم حاج احمد نشسته پشتم و داره به خاطر وحشتم و حرفام بهم ميخنده از جام بلند شدم و رفتم نشستم پيشش يه جعبه كه به نظر مي رسيد جعبه مهماته آورد و گذاشت جلوم بعد بازش كرد داخل جعبه دو تا كيف سفيد با شكوفه هاي سفيد و چند تا گوني كوچيك كه نميدونم توشون چي بود .دو تا كيف رو داد بهم و گفت يكيش مال تو و يكيش هم مال زهرا .بعد كيسه ها رو داد بهم قبل از اينكه بازش كنم يه مقدار تكونش دادم صداي نون خشك ميداد درش رو كه باز كردم ديدم يه مقدار استخونه و يه كاغذ كه روشون شماره تلفن و آدرس بود همون جا جا خوردم گفتم اينا چيه گفت اينا رو برام نگه دا بعدشم رفت نميدونم چي شد كه كيسه ها رو رفتم دادم به بابام ،بابام هم با تعجب بهم گفت بايد ببريم بديم دست خونوادشون خلاصه با بابا و زهرا رفتيم دنبال آدرس بابا كيسه ها رو گرفته بود بغلش وقتي توي خيابون راه ميرفتيم مردم بهمون ميخنديدند و مسخرمون ميكردن بعد از كلي گشتن دنبال آدرس ،با نا اميدي برگشتيم خونه .
آره دوست من اين بود خواب زيبا و پر معناي خواهر من حتي حاج احمد توي خواب هم داشت به فاطمه ميگفت كه بيشتر مردم علاوه بر اينكه اين آرمان ها رو ادامه نميدن بلكه مسخرشون هم مي كنن واقعا بايد بگم شهدا شرمنده ايم. به نظرت واقعا همين جمله كفايتشون رو ميكنه ؟ بيا با هم كاري كنيم كه دل شهدا مون رو شاد كنيم هر هفته پنجشنبه ها اگه تونستيم بهشت زهرا يا هر گلزار ديگه يه سري بهشون بزنيم بگيم كه شهدا ما تنهاتون نميذاريم شما هم تنهامون نذاريد...
ملتمس دعاي خوبان

والسلام

آشنايي

سبكبالان — Fri, 27 Aug 2010 18:21:00 GMT

سلام دوست من دوست داري بدوني چه جوري با حاج احمد آشنا شدم؟

باشه برات ميگم ،اسفند سال 86 بود که شهدا براي سومين بار طلبيدن برم جنوب من اون موقع تازه 16 سالم بود و توي همون شيطنت هاي نوجواني ،اون سال اولين سالي بود که حوزه ي ما سه تا ماشين ميبرد جنوب ،دقيقا يادم نيست که چندم اسفند راه افتاديم ولي فکر کنم 25اسفندبود سرت رو درد نيارم ساعت 8صبح بود که از جلوي در حوزه به سمت سرزمين نور راه افتاديم من و چند تا از دوستام توي ماشين شماره دو بوديم از شانس ما هرچي بچه با صفا بود با ما افتاده بود ،ازهمون اول که راه افتاديم شروع کرديم به شوخي کردن و خنديدن البته اينم بگم که به من حاج خانم صلواتي هم ميگفتن اگه ريا نشه يه جورايي صلوات فرست ماشين هم بودم خلاصه ساعت حدود نه شب بود که رسيديم به يک مرز، مرزي که بهش ميگفتن اتصال بچه هاي دانشگاه مشهد به آسمون آره اون شب همون شبي بود که بچه هاي دانشگاه مشهد توي لرستان موقعي که با بدرقه ي شهدا برميگشتن پيش امام رضاشون توي يک تصادف به آرزوي ديرينشون رسيدن و به سوي منزل يار پرواز کردن . ما توي ترافيک بوديم اصلا نميدونستيم چه اتفاقي افتاده وقتي رسيديم به محل حادثه آتيش هنوز در حال گر گرفتن بود راوي ماشين رفت پايين که ببينه چه اتفاقي افتاده بعداز چند دقيقه که برگشت ديديم با چشمان اشک آلود شروع کرد به تعريف در آخر حرفاش هم گفت اين بچه ها اينقدر عاشقانه سوختن که از پيکر پاکشون فقط جمجمه ي سرشون باقي مونده اين شد آغاز سفر عاشقانه ي بچه هاي ماشين شماره دو. احتمالاتمام ماشين هايي که اون شب توي اون جاده بودن نقطه شروع سفرشون همون شد . بعد از اينکه راوي ماجرا رو براي بچه ها گفت فيلمي از طلاييه رو برامون گذاشتن احتمالا بايد ديده باشيش بچه ها با ديدن اين فيلم شروع کردن به زاري کردن شايد برات جالب باشه بيشتر بچه ها يي که اومده بودن اولين بارشون بود و براي جايي اشک ميريختن که هنوز نديده بودنش ،وقتي فيلم تموم شد دوستم الناز که تازه صبح باهاش آشنا شده بودم و به قول خودمون آرايش از صورتش چکه ميکرد و اولين بارش هم بود که اين سفر قسمتش ميشد بهم گفت احساس ميکنم توي ماشين نيستم احساس ميکنم انگاري دارن ما رو روي دست ميبرن اين حرف فقط حرف الناز نبود بلکه حرف تمام بچه هاي ماشين بود خلاصه شب رسيديم دوکوهه فرداش هم راه افتاديم به سمت فکه سرزميني که محل عروج شهيد باقري و بقايي به آسمون بود بعد از فکه رفتيم به سمت چزابه از اونجا هم هويزه ،خلاصه شب رفتيم ورزشگاه شهيد جهان آرا شايد باورتون نشه ولي تا اون سال هيچ اردوگاهي به اندازه ي اين اردوگاه بهترين امکانات رو نداشت باور کن يقين دارم که مقدمات سفرمون رو هم خود شهدا برامون محيا کرده بودن بذار يه خورده برگرديم عقب تا يقينت کامل شه موقعي که داشتيم راه مي افتاديم يکي از بچه هاي حوزه گفت که سه تااز اکو دستي هاي ماشين ها خراب شده اين بنده خدا که مسئول اکوها بود بعدها به من گفت که اون روز از شدت ناراحتي اين موضوع بد جوري گريم گرفت که توي همون حال و هوا چشمم ناخود آگاه افتاد به عکس حاج همت شروع کردم باهاش صحبت کردن توي همون حال و هوا بودم که يکي از بچه ها با خوشحالي حيرت آوري اومد گفت که اکو ها درست شده منم از شدت خوشحالي اشک هام سرازير شد ، خلاصه اينکه حتي براي اولين باري بود که فرمانده ناحيه شهرستان با حوزه ما اومده بود فرداي اون روز هم راه افتاديم به سمت اروند و دهلاويه ،حدود ساعت چهار بود که راه افتاديم به سمت طلاييه باور کن اولين سالي بود که ما اين مسيردو ساعته رو چهار ساعته طي کرديم وقتي رسيديم هوا تاريک شده بود ويه جورايي آخرين کارواني بوديم که وارد طلاييه ميشد ،بچه ها با شور و شوق خاصي رفتن براي نماز خوندن که خودشون رو براي سه راهي شهادت آماده کنن وقتي نماز بچه ها تموم شد مسئول ها بچه ها رو يه قسمت جمع کردن تو حال و هواي خودمون بوديم که يه دفعه مسئول کاروان با حالي گرفته اومد وگفت که به ما اجازه نميدن که بريم جلو بچه ها با شنيدن اين خبر اشکاشون مثل قطره هاي شبنم از چشماشون جاري شد تا اينکه کار به جايي رسيد که بچه ها زاري ميکردن توي همين زمان بود که يه آقايي که به نظر ميرسيد مسئول و راوي طلاييه بود اومد و گفت که بلندشيد بريم جلو همه مثل اينکه دنيا رو بهمون داده باشن با خوشحالي وصف ناشدني از جامون پريديم و رفتيم جلواون شب هر چي نيرو توي طلائييه داشتن با نفري يه چراغ قوه ي بزرگ که زمين رو مثل روز برامون روشن ميکرد باهامون فرستادن جلو وقتي رسيديم به سه راهي بچه ها با چشماني که هنوز اشکهاش خشک نشده بود دوباره شروع کردن به گريه کردن اون شب ماه دقيقا بالاي سر گودال مي تابيد توي همون حال و هوايي که راوي صحبت ميکرد نا خود آگاه نطقم باز شدو چند بيتي در مورد طلائييه گفتم که در آخر براتون ميگم، موقع برگشتن بچه ها از جاشون تکون نميخوردن هرچي مسئول کاروان سعي کرد برشون گردونه بي فايده بود تا اينکه مجبور شدن به زور بلندشون کنن منم با همون حال و هوام از جام بلند شدم راه افتادم به سمت ماشين تا اونجايي که يادمه مثل مجنون ها راه ميرفتم و زير لب کجاييد اي شهيدان خدايي رو زمزمه ميکردم يه خورده که به خودم اومدم دور و برم رو يه نگاه انداختم هيچکس به جز يه سربازي که بنده خدا ترسيده بود که بلايي سر خودم بيارم باهام نبود که يه دفعه چند تا از بچه ها خودشون رو رسوندن به من و اون بنده ي خدا هم رفت ، موقع رفتن چند تا از اين سرباز ها شعري به ياد موندني رو برامون خوندن :خدا حافظ زائرا خدا نگه دار شما /مارو از دعاي خير خود فراموش نکنيد ...، وقتي وارد ماشين شدم ديدم چند تا از بچه ها دارن بهم ميخندن تا به خودم اومدم ديدم کف جفت کفشهام رو دو دستي چسبونده بودم روي سينم همونطور نشستم روي صندلي ، در همين حال بودم که ديدم دوستم مهديه که کنار دستم مي نشست با حالي حيرت آور در حالي که عکس شهيد مهدي باکري رو چسبونده بود به شيشه گفت :فلاني نگاه کن چقدر چشماش قشنگه احساس ميکنم داره باهام حرف ميزنه رو به روي همين عکس هم عکس حاج احمد بود نا خود آگاه نگاهم رفت سمتش کسي که اون شب يقين پيدا کردم خيلي وقته که با من آشناست،خيلي وقته دنبالمه تا منو به اون شب و اون برخورد برسونه ،نکته جالب اينجاست که طلائييه همون جزيره ي مجنونه و هم حاج احمد وهم مهدي باکري در همين جا با دشمن مي جنگيدند و همون جايي که حاج احمد براي هميشه از مهدي جدا ميشه .نميدونم اون شب فقط من و مهديه بوديم که چنين حالي داشتيم يابه قول معروف انتخاب شده بوديم يا بقيه بچه ها هم با ما همراه بودن.آره دوست من تمام حرف من اين بود که من از اون شب تا حالا در تاز ه اي از زندگي به روم باز شده که حتي در تمام مراحل زندگيم حاج احمد و تمامي شهدا رو با تمام وجود حس ميکنم و شايد برات جالب باشه که حتي خانوادم هم همين حال رو دارن...

کربلاي طلائييه
طلائييه بهاري تازه داره
                             طلائييه گلايي تشنه داره
طلائييه براي من بهشته
                          طلائييه سراب سرنوشته
طلائييه رازي ناگفته داره
                         طلائييه دلي بشکسته داره
طلاييه بهاري تازه داره
                        طلائييه شهيدي زنده داره
طلائييه غبارش ناله داره
                           طلائييه غمي نشکفته داره
طلائييه براي باکري ها
                        طلائييه سراي خيبري ها

والسلام
ملتمس دعاي خوبان

شعر

سبكبالان — Sat, 21 Aug 2010 16:13:00 GMT

ابياتي در وصف شهيد حاج احمد کاظمي

چفيه يعني حاج احمد کاظمي
                                    مصطفي چمران و صالح ناظمي
چفيه يعني خنده و شور و شعف
                                    سربدار لشگر 8 نجف
حاج احمد او که يک اسطوره بود
                                     خندهايش قلب ها را مي ربود
لشگري از شير مردان دلير
                                    قهرمان و سينه چاک و بي نظير
لشگري ممتاز و ناب و خط شکن
                                     مي گذشتن از سر و از جان و تن
حاج احمد فاتح شهر خدا
                                   شهر خونين شهر شهر نخل ها
حاج احمد آسماني بودو ناب
                                   غرق در ناب نگاهش آفتاب